TRIO - część trzecia i ostatnia: CRAZY

Zacznę od tego, że jest to jeden z pierwszych moich projektów, który powstał zgodnie z planem! Jestem z siebie wyjątkowo dumna, bo rzadko przeliczam wszystko zanim nabiorę oczka, a jeszcze rzadziej robię szkic uwzględniając wszystkie aspekty projektu. A z tym wdziankiem tak właśnie było! Mam nawet na to dowody! Popatrzcie: 

Wszystko tu uwzględniłam, i guziki, i kolorów przejścia, i wymiary wszerz i wzdłuż, no wsio! Jedyne z czym pozwoliłam sobie odbiec od planu to był układ pasków, ciut zmieniony w stosunku do oryginału, ale nieznacznie tylko. Z włóczką się przecież nie dyskutuje, a jak miała własny pomysł na siebie to trzeba było go wcielić w życie ;) I zrobiłam to z przyjemnością. Powstał zatem projekt odjechaniec, ni to szal, ni to sweterek, ni to bolerko.. 

Poznajcie zatem ostatnią z kompozycji w trzech kolorach - Crazy Shawllero

A teraz muszę się Wam do czegoś przyznać.. kiedy nabierałam pierwsze oczko na pierwszy projekt plan był dość oczywisty, jeden projekt to jeden opis, ale zagrzebałam się w sprawach codziennych, w walce z bolączkami, z ganianiem po lekarzach i zapał do tego co sobie zamierzyłam, przepadł. Nie wiem, jak ludzie potrafią funkcjonować z codziennym bólem i do tego pozostać kreatywnym. W mojej głowie rozpanoszyła się czarna chmura, która przesłania wszystko. Nie potrafię zatem powiedzieć czy uda mi się całą kolekcję zrobić, ale z pewnością spróbuję.. Dobrze zmotywowana potrafię góry przenosić, a nic tak nie motywuje jak Wasze wsparcie! 

A nawiasem mówiąc, taką słodką niespodziankę zrobiliście mi wczoraj: 

To podgląd czytelników mojego bloga - kropki to Wy :) które cudownie ułożyły się w roześmianego pysiaka, no dobra, trochę jakby z przymkniętym okiem pysiaka, albo ze śliwą ;) no i z uszczerbkiem w uzębieniu, ale słodki to pysiak bardzo! Bardzo Wam dziękuję, za to że jesteście i że do mnie zaglądacie! to wielki zaszczyt widzieć Was na moim blogu! zwłaszcza, takich roześmianych ;)

Więcej tajemnic nie posiadam, i dobrze, bo nastąpiło jakby katharsis w momencie, w którym postanowiłam pokazać co zdziergałam w tajemnicy. Lżejsza o ten ciężar życzę Wam miłej niedzieli i jeszcze milszego tygodnia! :))

TRIO - część druga: CASUAL

Szmaragdowa zieleń uderzyła mi do głowy z mocą zdwojoną.. dawno nie spotkałam takiego pięknego szmaragdu w sznurze. To była zdecydowanie miłość od pierwszego wejrzenia. Kolor ten prosił się o w miarę prostą formę, trochę oczek przekręconych (duże trochę), małe dekoracje tu i tam, jak koronkowe oczka wzdłuż wielobarwnej plisy lub jodełkowy element na ramionach, czy zakładka na plecach. Trochę i nic, prawie idealne wypośrodkowanie, które choć widoczne, całą admirację oddaje włóczce. Kilka guziczków, jeden niezastąpiony zatrzask dla podtrzymania fasonu - i sweter na co dzień i od święta gotowy. Niezobowiązująco frywolny, gdy rozpięty, lekko dopasowany, gdy zapięty.

Nie byłabym sobą, gdybym nie wstawiła do tego projektu koloru. Kontrasty są i tu, w kołnierzu oraz w mankietach. Przyznaję, ciut poeksperymentowałam w tym przypadku, i ściegiem (tajemnicze dodawanie oczek) i konstrukcją (niby metoda na "C", ale lekko zmodyfikowana..), no i w kołnierzu, gdzie dałam się ponieść rzędom skróconym.. 

Oto druga kompozycja w trzech kolorach: Casual Cardi

Z radością Waszą opinię przyjmę na klatę.. ;)

Tak, patrząc na te fotki stwierdzam, że naprawdę potrzebuję wakacji.. i to nie byle jakich, takich z wiatrem, plażą i słonością bryzy w ustach... 

może jakoś do przyszłego roku wytrzymam.....

Miłej soboty Kochani!

TRIO - część pierwsza: COZY

Nie do końca wiem, jak to się stało, że kolory zawojowały moje dziewiarskie życie. Jestem z natury szarą myszką, lubię szarości, zawsze jeszcze do niedawna, to szary kolor przykuwał moją uwagę w pierwszej kolejności. Do tej pory mam kilka szarości włókienniczych na oku, które na pewno kiedyś u mnie zagoszczą. Ale prawdę mówiąc szary to kolor, który choć uwielbiam na siebie zakładać, nie sprawia mi radości prawie żadnej podczas dziergania. Zdecydowanie więcej frajdy mam mieszając kolorami. 

Jak już wiecie, kolorów było trzy. Każdy wyjątkowy, każdy urokliwie połyskujący i o wielu twarzach. Ale tak farbuje Julie. Pięknie, uzyskując nieskończoną mnogość barw w jednym odcieniu w każdym motku. Wszystkie błyszczą niemożliwe, niczym perła. Warto, naprawdę warto się z milisem zaprzyjaźnić. Poznać, pokochać i zdecydowanie zabawić. 

Ja się bawiłam cudnie.

Sweter, który chcę Wam dzisiaj pokazać powstał w oka mgnieniu, na tyle, na ile można mówić o mgnieniu w przypadku brioszki (ścieg patentowy), ale warto było się pomęczyć, bo uzyskana faktura dzianiny idealnie podkreśla mnogość barw w jednym kolorze, które w milisie występują. 

Dobra, koniec gadania, oto pierwsza z trzech kompozycji w trzech kolorach. 

Sweter przytulny, zwyczajny - niezwyczajny.. mój, jak zawsze!

  

Mnie osobiście najbardziej odpowiada faktura tej dzianiny widziana od lewej strony, ale na prawej też można nosić.. można, a nawet warto!

A jeśli lubisz różowy kolor, zapraszam do Chmurki - w weekend można się w róże po promocyjnej cenie zaopatrzyć! 

Patrzę sobie na te zdjęcia i myślę, że już czas na jakieś wakacje... 

No i co Wy na to? 

Pozdrawiam cieplutko!

Kontrasty..

Inspiracje nachodzą mnie w przedziwnych momentach, niezapowiedziane, niczym sztorm zalewają moją głowę i panoszą się w niej w najlepsze, odbierając zdolność odczuwania, myślenia i działania, do momentu kiedy nareszcie z niej wylezą w tej czy innej formie. Duszą się i kiszą, utrudniając normalne funkcjonowanie, aż chwycę kredki (zdarza mi się) i zmaluję szkic, który tylko ja potrafię odszyfrować (bozia talentu malarskiego poskąpiła). Wtedy zazwyczaj osiągam chwilowe ukojenie, ale to drut i sznur potrzebne są by znów w sercu i duszy nastał porządek i spokój niczym nie zmącony.

Bardzo cierpię, kiedy inspiracji nie ma, kiedy nie ma pomysłu ani żadnej godnej uwagi idei, której pojawienie odcina mnie od całej reszty świata. Nie lubię idei szukać, bo wiem, że jak sama do mnie nie przyjdzie, to ta wymuszona, wygrzebana, nie będzie dobra. Będzie co najwyżej jakaś, a jakieś mnie nie interesują. Bardzo lubię gdy idea wpada w miejscu niezwykłym, nieprzewidywalnym, nienormalnym, bo kto się inspiruje targiem warzywnym czy wizytą u lekarza? Choć spotkania tego typu, czy to z marchewą czy "pigułą" w kitlu, nie muszą być pozbawione ekscytacji, nie ma w nich przecież wiele inspirującego. Nie ma? Jest.. bo wszędzie, gdzie jest człowiek, gdzie jest dusza, gdzie są ludzkie emocje, tam jest coś co żywo inspiruje i porusza.

Wyszłam dziś od lekarza wyzwolona, od ciężkich zatruwających spokój emocji (to zapewne działanie antenki, jak mój osobisty szarlatan zwykł nazywać igłę, wbijaną na ukojenie nerwów w czubek głowy), ale też bogatsza, o emocje których się nie spodziewałam. Duma w oczach ojca, który opowiada o sukcesach swojej córki, tak odmiennych od tych, które dla niej rodzina zaplanowała, radość w oczach dojrzałego mężczyzny, który z uśmiechem pokazuje zdjęcia prac swojej latorośli, miłość ukazująca się w tej prawie namacalnej miękkości w jego spojrzeniu gdy spogląda na twarz swojej córy.. tak namacalna, tak rzeczywista, tak wyczuwalna i ta tęsknota, bo choć szczęśliwa, choć spełniona, żyje w bardzo odległym świecie. Niby niewiele, ledwie kilka minut rozmowy, kilka faktów z życia drugiej istoty i tyle emocji niewypowiedzianej zaklętej w oczach. Tak, nawet wizyta u lekarza potrafi być inspirująca. Świat potrafi zaskoczyć, do zaniemówienia, zadziwić, przewrócić. Może też zbesztać, poturbować, ograbić, ale może i dobrze, bo jakby się człowiek codziennie tą watą cukrową żywił to by mu tylko zbrzydła i nigdy by jej nie docenił, ale tak z doskoku skubnięta, od święta, tylko na wakacjach, ta sama wata cukrowa potrafi tak niebiańsko smakować, że nie ma sobie równych.

Kontrasty, to życie. Życie, to kontrasty. Bo to przy czerni tylko biel wydaje się bielsza, przy grubym chudy w oczach szczupleje, przy mniej urodziwym, piękny zyskuje na urodzie. Zło obok dobra postawione narasta w sile, ale na szczęście dobro też na tym układzie zyskuje. Trudno sobie wyobrazić życie bez kontrastów, bez gór i dolin, bez smutku i radości, przeplatanych bezustannie w naturalnym biegu życia. Są, były i pewnie już na zawsze będą. 

Jakiś czas temu w moje ręce wpadła włóczka niezwykła, barwami wysycona, delikatna, choć trwała, inspirująca. Kolory przeze mnie wybrane mocno ze sobą kontrastujące, zaskoczyły, mnie i ze sobą, bardzo. Plan był prosty. Jeden kolor, to jeden projekt. Ale w czasie konwersacji z włóczką dałam się porwać kontrastom i kolorom. I tak powstała kolekcja "3 Cs", trzy kolory, trzy mocne kontrasty, trzy różne style. 

To, czego się najmniej spodziewasz, może mieć na Ciebie wpływ największy. Mnie dziś uderzyło, jak wiele zależy od nas, od własnego uporu, determinacji, i jak bardzo, choć na początku może się to wydać niemożliwe, ważne jest by iść swoją drogą, a nie ścieżkami wskazanymi przez naszych bliskich, którym się wydaje, że ta właśnie droga będzie dla nas najlepsza. Może nie dojdę tam gdzie zaplanowałam, może nawet po drodze zmienię zdanie, ale jeśli krocząc swoją ścieżką poczuję się szczęśliwa, to już i tak wygrałam. 

Zabieram się zatem do pracy, od której ostatnio uciekam z obawą, że to nie ta droga. Wszystkie znaki na niebie mówią, że jednak wybrałam dobrze. 

Pozdrawiam cieplutko!