środa, 18 września 2019

KWF COWL



KWF w nazwie tego szyjnego omotańca, to nic innego jak skrót od jednej z najfajniejszych imprez dziewiarskich w jakiej kiedykolwiek przyszło mi uczestniczyć, czyli festiwalu Knit With Friends, który miał miejsce w czerwcu w Porto. O tym, że taka okazja w przyszłości się nadarzy dowiedziałam się jeszcze w ubiegłym roku w listopadzie podczas naszego krótkiego wypadu do Porto właśnie (relacja z tej wyprawy tu - klik), kiedy w zupełnie nieoczekiwany sposób skrzyżowały się nam drogi z jedną z dwóch organizatorek tej imprezy. Oczarowani tym miastem od razu przystaliśmy na propozycję by w tym festiwalu wziąć udział, bo zwyczajnie pragnęliśmy z Połówkiem wrócić do Porto jak najszybciej! Po sukcesie listopadowej, grupowej wyprawy do Barcelony na Barcelona Knits, strasznie chcieliśmy z Połówkiem powtórzyć zwiedzanie z dzierganiem w gronie przyjaciół i w ten sposób w składzie 3 osobowym zaczęliśmy mocno czerwcową wyprawę planować.. 

Udało się nam wszystko elegancko zgrać i mogliśmy rozpocząć weekendowe święto sznura w towarzystwie jedynej i najcudowniejszej Marysi (klik). A teraz najlepsze.. Nasze dziewiarstwo i wspólne, choć każda u siebie, blogowanie, zapoczątkowały naszą znajomość z Marysią w kwietniu 2014 roku!!! Nie do wiary jak ten czas leci... i nie do wiary, że kiedyś nas, Marysiu, nie było?! :) 

Festiwal w Porto, według jego organizatorek, jest wydarzeniem w którym głównie chodzi o spędzenie czasu w gronie najbliższych przyjaciół.. oraz tego co ich kręci, czyli włóczek i dziergania! i tak właśnie tam było! 

Jak wszystko to, co piękne, tak i ten weekend zleciał nam niemalże jak z bicza strzelił.. Ledwie z żalem okrutnym pożegnaliśmy z Połówkiem Marysię, zapakowaliśmy się do pożyczonego auta i udaliśmy się w kierunku Peniche, gdzie spędziliśmy kilka dni podczas naszej wyprawy po Portugalii. Tam też, któregoś pięknego dnia, motywowani burczeniem w brzuchach, w drodze na najlepsze naleśniki w okolicy, napotkaliśmy takie dekoracje! 


Połówek, niczym inspektor Columbo, pochylony, szukał powodów istnienia takowych dekoracji (ja na głodnego wiele nie dostrzegam.. ;) ) aż znalazł.. tuż za rogiem:




Moim oczom ukazała się przestronna, pełna światła i niesamowitych narzędzi, pracownia koronki klockowej! Grupa mieszkających w Peniche kobiet, zakochanych w koronce klockowej, pielęgnuje przetrwanie tego rzemiosła, z pokolenia na pokolenie wtajemniczając w jego tajniki kolejne koronczarki. Zachwycona słuchałam, że na szczęście wśród młodych dziewcząt też można spotkać te zakochane w koronce i jej tworzeniu! Bardziej zainteresowanym tematem, polecam odwiedzenie lokalnie działającego muzeum koronki klockowej. Nam się to niestety, z powodu ograniczeń czasowych, tym razem nie udało, ale dzięki życzliwości kierowniczki pracowni mogliśmy nieco o koronkach i ich tradycji w Peniche posłuchać, przy okazji podziwiając wykonane w pracowni prace. 

Ja też coś tam dla siebie znalazłam... 


Tuż po powrocie z wakacji, w niemalże 40 stopniowych upałach, wyciągnęłam z walizki wełniane zdobycze z Porto i ... jakoś tak, całkiem ekspresowo powstał projekt inspirowany zdobyczną bransoletką. 

Zobaczcie co wymyśliłam! 














Dopiero teraz, pisząc tego posta, zorientowałam się, że pomimo początkowego planu zapomniałam bransoletkę założyć na zdjęcia.... Ale ze mnie gapa jest.. no trudno..  

Omotaniec łączy zatem wszystko co najpiękniejsze, co dane mi było podczas podróży po Portugalii przeżyć, wybieranie portugalskich włóczek z przyjaciółką, splot inspirowany bransoletką z Peniche oraz nauczenie się dziergania na nowo, ponieważ ten omotaniec w części żakardowej wykonałam portugalską metodą dziergania, z nitkami zawiniętymi wokół szyi dziergając tylko lewymi, której to metody nauczyły mnie nowo poznane na festiwalu, przekochane i nieziemsko do mnie cierpliwe, dziewiarki! O czym może kiedyś Wam jeszcze opowiem.. 

Tym projektem przypomniałam sobie o co tak naprawdę w dziewiarstwie chodzić powinno.. nie ważne są formy i odkrywcze projekty, nie ważne są pomysły i tworzenie koła od nowa.. te oczka, z których każde jedno to wspomnienie chwili, widokówka z momentu, kiedy powstały lub kogo i co miały nam przypomnieć. lub dla kogo powstają, wszystko są warte.. więc niech sobię będą nieudane i nieperfekcyjne, wystarczy, że są.. 

szyjowy omotaniec dla przyjaciół, wspomnienie wspólnie z nimi spędzonych chwil.. 

(wkrótce testowany...)

A Ty? też tak dziergasz? dla przyjaciół? z przyjaciółmi? i o nich? 

Ściskam Was serdecznie i do usłyszenia niebawem! 

A. 


czwartek, 29 sierpnia 2019

EASY

Easy powstał... o mamuniu.. nie wiem kiedy! dawno! Nie pamiętam dokładnie, musiał to być listopad lub nawet październik zeszłego roku. 

Najlepsze jest to, że zanim mnie dopadło "a po co ja to właściwie wszystko robię?", które jak mnie trafiło tak jakoś koło stycznia i jeszcze do niedawna trzymało, to już miałam całkiem sporą część instrukcji na ten sweter opracowaną. I w sumie jeszcze jej nie skasowałam, może nawet kiedyś, w stosownym czasie, do niej wrócę (nie pytajcie kiedy, będę ogłaszać jeśli się zdecyduję).

Niezależnie od okoliczności przyrody, strasznie ten sweter Wam chciałam pokazać, i chociaż plan był inny, a wiadomo jak to jest z planami... ;) to mam nadzieję, że pomimo upływu czasu, kilku zmarszczek i siwych włosów więcej, nie zdeaktualizował się nic a nic. 

Jest to kardigan, który śmiało mogę nazwać prostym, oczywiście, na moją miarę ;) Najchętniej noszę go w wersji krótszej, ale też i długą lubię.. w sumie, jedynie żałuję, że kołnierz zdecydowałam się dziergnąć w kolorze, zamiast po prostu zrobić go w tym samym co reszta swetra. Ale, jeśli dobrze pamiętam, zostały mi jakieś mikro ilości włóczki w jasnym odcieniu i chyba musiałabym dokupić, albo sama nie wiem, może miałam jakiś inny plan? ach... te plany :D

A wiecie jak to jest z planami? 

O, na przykład tak, że jak się ma w planie nadrobić stracony czas pracując, to się zapada na takiego wirusa, że śpi się przez 3 dni notorycznie, próbując złapać oddech.. Można i tak.. czy jest jeszcze jakieś choróbsko, które miałabym złapać zanim sierpień się skończy? (to pytanie z tych retorycznych).. wydaje mi się, że wykorzystałam już wszystkie limity ;)

Ale, nie poddając się chorobie, wylazłam dzisiaj spod kołdry, by obrobić te wszystkie ostatnio porobione foty, przygotować kilka postów (jakieś 4 co najmniej z nowościami mam w planach, ale cii... bo wiadomo jak to jest z planami ;)...) na zaś, jak mi się polepszy i będę w stanie Wam co nieco słowem rzeczywistość podmalować i o nich, o tych projektach, opowiedzieć. Ale to wkrótce, jak mi się oddech wyrówna i przestanę rzęzić... ;)

To ja Was na dzisiaj już pożegnam.. i życzę miłych wrażeń z prościutkim!

Do usłyszenia wkrótce! :*

A.









niedziela, 25 sierpnia 2019

Frau 7oczek i jej cudny kram!


Na włóczki od Frau 7oczek (w ten sposób o Agnieszce mówią moje koleżanki po jej ostatniej wizycie na Wollfestivalu w Dusseldorfie ) czaję się już od baaaaaaardzo długiego czasu. W związku z tym, że bardzo rzadko wpadam w moje rodzinne strony, a zakupy online to nie jest to co tygryski lubią najbardziej, z radością przyjęlam fakt, że nareszcie będę mogła pobuszować w jej farbowaniach i to na żywo! Tak się złożyło, że pierwsza taka okazja nadarzyła się w ubiegłym roku, podczas festiwalu w Barcelonie. Pierwszego dnia ledwie z daleka obserwowałam co tam się w tym jej zakątku festiwalowym wyprawia, z daleka, ponieważ niemożliwością było dopchać się do jej włóczek, taką cieszyła się popularnością! Ze strachem, że nic dla mnie nie zostanie, podejmowałam kilka prób, ale bezskutecznie.. tłum mnie mocno zniechęcał. Drugiego dnia nareszcie nadarzyła się okazja, udało mi się wstrzelić w krótkie okienko czasowe, kiedy w ogóle można było do stoiska podejść. Na buszowanie było już jednak za późno! Większość kolorów została już przebrana i występowała jedynie w pojedynczych egzemplarzach, albo wcale (smuteczek....). 

Nauczona tym doświadczeniem, jak tylko dowiedziałam się, że Agnieszka i jej włóczki pojawią się w Dusseldorfie, nie zastanawiałam się chwili! Po wstępnym rozeznaniu w tym co, gdzie i jak, zaopatrzona w mapkę, udałam się w wędrówkę po korytarzach w poszukiwaniu jej wełnianego zakątka! Udało się.. chociaż podobnie i tym razem, ciężko było Agę odciagnąć od klientek. Chwilę  jednak pogadałyśmy, coś tam sobie wybrałam, i już miałam odchodzić na dalszy rekonesans festiwalowych dobroci zanim ostatecznie coś kupię, gdy Aga zatrzymała mnie, mówiąc; wybierz co chcesz, bo zaraz może nie być! 

Nie ryzykując podobnej jak w Barcelonie sytuacji, wybrałam! 



Bakłażan był tym, który absolutnie zawrócił mi w głowie, do trzęsawicy niemalże!.. pozostałe motki to już konsekwencja mojego pierwszego wyboru. Jeszcze nie wiem, co z nich powstanie, ale nie chcąc ryzykować, że mi braknie jakiegoś dodatkowego koloru, wzięłam kilka, bo jak wena uderzy, a wiadomo, że potrafi kapryśna być, to nie chcę się w żaden sposób ograniczać! 


Bardzo Wam zazdroszczę, że macie okazję włóczki Agnieszki oglądać na żywo częściej, zwłaszcza tym z Was, które wpadają do niej na organizowane przez nią spotkania! Tym bardziej teraz, kiedy widziałam te regały jej cudnymi kolorami wypchane! 

Ale.. Wszyscy dziergają z 7oczek! Nareszcie będę dziergać i ja! :))) 

Dziękuję Agnieszko za Twoje morze cierpliwości do niezdecydowanej mnie! Mam nadzieję do zobaczenia juz niebawem! :* 



A tak już całkiem na koniec, mała szyciowa wstawka! 


Nie wiem czy to szyciowy sukces czy porażka (chorobliwe perfekcjonistki poproszę o powstrzymanie się od komentowania!), ale wyszła spod mojej igły sukienka, bez wykroju, bo po co.. ;) Jest jaka jest, nieudana pewnie, a może nie.. nie ważne, sprawdziła się podczas wcale nie letnich okoliczności wakacyjnych w Portugalii, i wciąż tego lata dobrze mi służy. Dziś nawet dość dobrze wypadła na zdjęciach, o czym wkrótce nieco więcej Wam opowiem.... 


Dzianina, z której powstała, to nic specjalnego, tanioszka zakupiona na krawieckim bazarku lokalnym z intencją do wykorzystania podczas prób szyciowych. Bez żalu więc ekperymentowałam z jej uż(sz)yciem. Bardzo mi dała w kość, tak bardzo, że spódnicę doszywałam do niej parokrotnie... ech.. dlatego jest nieco przykrótka.. ale.. następna będzie lepsza! :) 


To ja wracam do tych motków, które nareszcie mogę przewinąć i popróbkować!

A Wam spokojnej niedzieli życzę! niech będzie kreatywnie i kolorowo!

I do następnego razu! :*

A.

piątek, 23 sierpnia 2019

NUA

Nua, czyli włóczka z której powstał ten szal, przyjechała ze mną z tegorocznego festiwalu EYF w Edynburgu. Nie opowiadałam Wam o tym, ale chyba największą dla mnie atrakcją tego typu imprez, oprócz buszowania we włóczkowych półkach (OCZYWISTE!), jest okazja do pogadania z ich twórcami! A to jest naprawdę wyjątkowe, bo przecież większość z nich rozsypana jest po całym świecie, i nie sposób by było ich wszystkich odwiedzić, a tego typu targi, gromadzą te genialne umysły w jednym miejscu. I nie pozostaje nic innego jak te kilka dni zaglądać do nich i ich stoisk i poznawać... I nagle te trzy dni wydają sie być niewystarczające.... 

Strasznie ubolewam, że EYF w następnym roku się nie odbędzie, ale mam nadzieję, że już w kolejnych latach tak. Z drugiej strony, tym bardziej się cieszę, że udało mi się tam w tym roku pojechać i przeżyć na własnej skórze tę ekscytację i adrenalinę, oraz to zmęczenie tuż po zakończeniu tego pięknego, włóczką zmalowanego, weekendu. 

Szal, który chcę Wam dzisiaj zaprezentować, powstał niemalże w oka mgnieniu, tak fajnie mi się go dziergało. Jest niezwykle lekki pomimo swojego dość dużego rozmiaru, i bardzo ciepły. Głównym moim celem, jaki przyświecał mi w trakcie projektowania, było oddanie lekko tweedowego charakteru włóczki, nie przytłaczając szala nadmiernie strukturą czy splotami, miało być lekko, ale z charakterem. Kolor na który się zdecydowałam, jest sam w sobie już tak wyrazisty, że nie potrzebował dodatkowych wodotrysków by zaistnieć, jego istnienie samo w sobie już jest mocno zaakcentowane, podobnie jak pozostałe odcienie w jakich ta włóczka jest dostępna (klik). Przemyślana konstrukcja, dzięki której linie przekręconego ściągacza układają się w poprzecznie wędrujące pasy, to jedyny, oprócz towarzyszących im koronkowych oczek, dziewiarski ozdobnik tej dzianiny. 

Przyznaję, że szale nigdy nie były moją domeną, nie czuję się w projektowaniu szali i chust wystarczająco biegła by móc na zawołanie tworzyć ich w tysiącach egzemplarzy. Znacznie bardziej naturalnie przychodzi mi tworzenie swetrów, co wydaje mi się, wynika z mojego zamiłowania do zabawy konstrukcją. Chusty czy szale mają tak ogromną reprezentację wśród dostępnych wzorów, że wydaje się być niemożliwym stworzenie czegoś innego i unikatowego, czego jeszcze nikt nie wymyślił. I chociaż, zazwyczaj to właśnie swetry widzę, trzymając w rękach jeszcze nie przewinięte motki, tym razem było inaczej. Od razu wiedziałam, że to ma być szyjowy omotaniec. I kropka. 

Chusta dziergana jest od dołu, a dość powtarzalna sekwencja splotów, pozwala na zakończenie jej w dowolnym momencie, co jest jej ogromną zaletą, ponieważ ilość posiadanej przez Ciebie włóczki determinuje jej rozmiar. Mój szal jest dość pokaźnych rozmiarów, ale to dlatego, że ja bardzo lubię nadmiar dzianiny i długie opadające ogony. Wiem, że nie każda z nas takie szale lubi. Bez szkody dla dzianiny i jej ostatecznego wyglądu można wykonać ją w mniejszym rozmiarze, co mam nadzieję Wam pokazać po zakończeniu testu. 

A na chwilę obecną zapraszam Was na prezentację NUA. chusty liniami zmalowanej. 







 



Nua niebawem rozpocznie swój test, i mam nadzieję wkrótce później będzie i dla Was dostępna!

Pozdrawiam Was serdecznie i życzę słonecznego weekendu!

I do napisania niebawem!

A.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...